یه پرنده تک و تنها                      تو افق تو بی نهایت

دلش از غصه گرفته               میگه از عشق یه حکایت

غم و غصه هاش یه بغضه    اشک و گریه هاش شبونه

میگه از رفتن و پرواز              ولی باز عاشق می مونه

حالا اون پرنده ی من                   دیگه تنها نمی مونه

آخه اون رفته از اینجا              رسمه پرواز و می دونه

توی شبهام یه ستاره                    توی روزام یه امید

که برم تو اون جهانی            که همه گلهاش سپیده

آخر این قصه ی ما                          پر درد و پر آهه

این دله عاشق فردا                 شده تنها تو بی راهه

حالا رفته اون پرنده                      با خیالش تو غروبا

یه جوری کنار میام تا                این دلم نشه بی پروا